Oogst is een onafhankelijk tijdschrift over beeldende kunst, literatuur en film. In tijden van clicks en snelheid kiezen we bewust voor papier en traagheid. De inhoud is niet actueel en daardoor tijdloos.

Oogst brengt diepgravende interviews die de kunstenaar als mens tonen, boeiende essays die een persoonlijke invalshoek bieden op kunst en sterke literaire verhalen van gevestigde waarden en opkomend talent. Oogst verzamelt niet alleen unieke content, maar daagt kunstenaars en auteurs ook uit om zich buiten hun comfortzone te wagen.

Daarnaast is Oogst een gids in de gigantische hoeveelheid werk die de kunst-, literatuur- en filmgeschiedenis heeft voortgebracht. Ondergesneeuwde parels staan naast gloednieuw werk. Auteurs maken een hoogstpersoonlijke keuze en laten je in hun stukken het plezier, de schoonheid of de ontroering voelen die ze zelf ervaren bij een werk, oeuvre of kunstenaar.

Vier keer per jaar proberen we onder woorden te brengen waarom kunst, literatuur en film je zo kunnen raken.

Oogst. Een tentoonstelling op papier die op elk moment bezocht en gelezen kan worden.

 

POUR LA PETITE HISTOIRE

Het begon in Parijs. U weet wel: de stad van de zogenaamde liefde, de plek die duizenden heeft geïnspireerd en blijft inspireren, die door de eeuwen heen massa’s kunstenaars heeft gevormd en er zeker dubbel zoveel heeft gekraakt. Wij weigeren te geloven dat er in Parijs magische dingen tot stand komen. Ook al is dat in dit geval misschien zo.

Het begint in Parijs in de zomer van 2013, wanneer wij daar dankzij deBuren en Stichting Biermans-Lapôtre samen met een twintigtal anderen twee weken lang een chambre de bonne krijgen in het veertiende arrondissement. Daar waar Belgen omringd worden door drie keer zoveel Nederlanders, troepen wij samen, en wij dat zijn Frederik Willem Daem en Jozefien Van Beek. Ons Brabants accent schept een band die nog hechter wordt in nachten doordrenkt met alcohol en Parijse flou artistique.

Misschien begon het eerder, in Amsterdam. In het hoofdkwartier van De Groene Amsterdammer werden we allemaal winnaars genoemd. Ze legden ons uit wat het opzet van de Parijsresidentie was en nadien moesten we om de beurt een vraag aan elkaar stellen, alsof we nieuwelingen waren in een jeugdbeweging. Er werd Frederik gevraagd of hij herinneringen had aan Parijs en hij antwoordde dat hij er eens geweest was op schoolreis en dat iemand toen in zijn kamer een kaasstok door een gat in de muur had geduwd. Hij hoopte dat het ditmaal leuker zou worden. Hij had er geen idee van en Jozefien dacht er het hare van.

Misschien begon het toch in Parijs. Niet bij ons, maar bij Daniël van der Meer, die trots het nieuwste nummer van Das Magazin in de lucht houdt, het literaire tijdschrift dat hij samen met Toine Donk oprichtte. In Parijs, waar we onze lever permanent beschadigden op de tonen van Vampire Weekend, Jay-Z en Kanye West. Op een avond waarop na sluitingstijd van café Le Fleurus doorgedronken wordt in het park, flessen wijn op het gras – mais oui, Paris – en Frederik ineens de ingeving krijgt: dat kunnen wij ook. Hij zegt: ‘wij gaan samen een tijdschrift oprichten’. Jozefien, iets nuchterder, antwoordt ‘jaja’ en lacht beleefd, wat moest ze anders. Het speet hem niet de vraag gesteld te hebben. Al was het maar als goeie grap.

Begon het toch niet allemaal nabij Santa Cruz, ergens op de Highway 1 tussen Los Angeles en San Francisco, waar Jozefien, als een aha-erlebnis, zo denkt Frederik achteraf graag, voor het eerst zijn vraag serieus neemt? Waar ze hem mailt vanop een rood lederen hoekzeteltje in een diner om te zeggen dat ze het groots moeten zien en dat ze snel moeten afspreken wanneer zij weer in het land is. Is dat waar het begon? Of begon het in Brussel, op de eerste officiële vergadering, waar ze elkaar hun voorbereiding voorlegden en die er nagenoeg exact hetzelfde bleek uit te zien?

Waar het ook begon, nu is het er. Anderhalf jaar nadat het idee voor het eerst ter sprake kwam, stellen wij u trots voor: Oogst. Een nieuw magazine voor kunst, literatuur en film. Met inhoud die niet actueel, en daardoor tijdloos is, proberen we vier keer per jaar onder woorden te brengen waarom kunst je zo kan raken. Een tentoonstelling op papier, tot stand gekomen door middel van bloed, zweet, alcohol en tranen – niet alleen die van ons, maar ook die van onze onvermoeibare medewerkers.

Voor u allen en voor niemand anders. Met plezier,

Frederik Willem Daem en Jozefien Van Beek